Pappaforumet

... for moderne fedre som er til stede og tar ansvar
FAR OG BARN er pappamagasinet for ekte mannfolk som er til stede og tar ansvar for sine barn. Det maskuline motstykket til de rosa mammabladene. Vi tar menn og papparollen å alvor! Bestill et årsabonnement i dag for kun kr. 295 + porto/eksp. (kr 84). Den perfekte farsdagsgave! http://bestill.farogbarn.no
Dato/klokkeslett: Tir Nov 12, 2019 4:19 pm

Tidssone UTC




Opprett et nytt emne Svar på emnet  [ 1 innlegg ] 
Forfatter Melding
 Innleggets emne: gewoon rechthoekig
InnleggSkrevet: Ons Nov 06, 2019 7:33 am 
Avlogget

Registrert: Ons Sep 18, 2019 8:25 am
Innlegg: 90
Je hebt die persoon waarschijnlijk gezien. Degene op televisie die het nieuws van een tragische dood ontvangt en onmiddellijk schreeuwend op de grond valt. Ik dacht echt niet dat mensen dat in het echte leven deden. Raad eens? Zij doen. Dat heb ik tenminste gedaan.

Op 15 november 2016 is de liefde van mijn leven verdwenen. Dat is de koude en eenvoudige waarheid. Meer dan duizend mijl van huis, in een oogwenk, was Mark verdwenen. Ik probeer niet te veel na te denken over de minuten voorafgaand aan en nadat het gebeurde. Breek het in stukjes en beetjes, echt waar. De afbeelding van het telefoonnummer dat op het scherm van mijn Garmin bleef staan ??terwijl ik door mijn buurt in Virginia rende. Nike Air Max Tavas Womens Het geluid van de defibrillator snijdt door het andere uiteinde van de telefoon in Texas. De koude onverschilligheid op de verdieping van de luchthaventerminal waar ik naar beneden ging.

Als hardlopers weten we dat onze sport veel dingen is. Hardlopen als coping-mechanisme is niets nieuws. Het is misschien zelfs hoe sommigen van jullie begonnen te rennen. Maar wat doe je als je verloren geliefde een hardloper was? De man die je aan de sport hebt voorgesteld? De man die je favoriete hardlooppartner was? De man die stierf terwijl hij rende? Ik kan voor niemand anders spreken, maar ik deed mijn schoenen aan en rende de voordeur uit.

In de weken voorafgaand aan Mark's dood was mijn rennen niet waar ik wilde dat het was. Zuigende verwondingen hielden me vaker wel dan niet op een spinfiets, en toen ik kon rennen, ging het maar een paar minuten per keer. Ik was gewend geraakt aan een basislijn van constante pijn. Toen hij stierf, Nike Air Max Tavas Femme stopte ik met het geven om lichamelijke pijn. Verdriet dreigde me te verdrinken en de oplossing zat niet lang genoeg stil om me volledig onder te dompelen. Die basislijn was nergens te vinden.

Elk van die runs in de eerste paar weken waren anders en sterk be?nvloed door de gebeurtenissen van de dag. Als de post papierwerk van de levensverzekeringsmaatschappij bevatte, snikte ik terwijl ik de weg op en neer liep. Toen ik ontdekte dat vervreemde familieleden me uit herinneringen wilden halen, sprintte ik door de straten tot mijn longen zouden branden en mijn benen gilden. Toen ik een lied op de radio hoorde van een concert dat we bijwoonden, zou ik een gestaag tempo lopen en het concert hardop aan hem herinneren alsof hij naast me was.

Het leven dat we samen doorbrachten is overal in ons huis zichtbaar. Medaille rekken, startnummers, race-foto's, lopende tijdschriften, stapels modderige schoenen en vuile kleding. Rennen was nauwelijks de enige liefde die we deelden, maar het was een van de meest duurzame. Het was ook de Nike Air Max 270 Donna meest zichtbare weergave van 'ons' voor anderen. Zoveel familieleden, vrienden en collega's hebben met mij gedeeld hoeveel Mark graag runde. Hoe iets dat hij in mij liefhad iets werd dat hij in zichzelf liefhad. Ze spraken over de foto's die hij op sociale media deelde, de races waarover hij maandagochtend op kantoor zou praten, de manier waarop onze liefde zich manifesteerde als een fitte Nike Air Max 270 Mujer man die nu echt glimlachte toen hij dat nog niet zo lang had gedaan.

Wat een troost om die woorden te horen. Te weten dat elke mijl niet alleen een herinnering voor ons was, maar voor iedereen die Mark ook kende en liefhad. Ik begon te geloven dat ik mijn pas in deze sport was kwijtgeraakt, totdat hardlopen me openbrak toen ik het begaf. Ik ben begonnen met trainen voor een race waarvan ik weet dat we die samen hadden gedaan. Ik breng tijd door op onze favoriete paden. Ik omringen mezelf met mensen die met ons waren gelopen. Is hardlopen nu voor mij veranderd? Onomkeerbaar dus.

Dit is het geschenk van verdriet. Op die solo-runs heb ik ruimte om te ervaren hoe ik me echt voel. Wanneer de eenzaamheid grenst aan ondraaglijk, zijn er mensen klaar om zich vast te klampen en met mij op pad te gaan. We hoeven niet eens een woord te zeggen. Als ik niets anders over verdriet heb Nike Air Presto Femme geleerd, is het dat de ervaring de ultieme test is van het menselijk uithoudingsvermogen. Elke dag wordt van minuut tot minuut, van uur tot uur gemeten. Door te rennen volhard ik stap voor stap.


Rapporter dette innlegget
Topp
 Profil Send en e-post  
Svar med sitat  
Vis innlegg fra forrige:  Sorter etter  
Opprett et nytt emne Svar på emnet  [ 1 innlegg ] 

Tidssone UTC


Hvem er i forumet

Brukere som leser i dette forumet: Ingen registrerte brukere og 13 gjester


Du kan opprette nye emner i dette forumet
Du kan skrive innlegg i dette forumet
Du kan ikke redigere dine egne innlegg i dette forumet
Du kan ikke slette dine egne innlegg i dette forumet
Du kan ikke laste opp vedlegg til dette forumet

Søk etter:
Gå til forum:  
cron
Powered by WP Remix © 2008 - All rights reserved.
phpBB.no - Norsk phpBB-support